RE | CONT | ACT

«RE | CONT | ACT»
Παράσταση Σύγχρονου Χορού

Η παράσταση έχει ως κεντρικό άξονα την ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργεί σχέσεις ξανά και ξανά από την αρχή. Να δρα για την δημιουργία τους και να αντιδρά στη νέα επαφή.
[RE = επανάληψη | CONT = contact = επαφή | ACT = δράση | REACT = αντίδραση]
Κεντρικό άξονα στις χορογραφίες παίζει η μοναξιά, η απομόνωση και η επαφή.

«Μοναχικά αγάλματα: Κάπου, δεν θυμάμαι τον τόπο, κάποτε, ξεχνάω τον χρόνο, καθόμουν μόνη μου με την συντροφιά μιας πένας και σκεπτόμουν τους ανθρώπους. Έχω στενή σχέση με αυτούς σκέπτομαι από μέσα μου, και ένα μικρό γέλιο ξεπήδησε από το στόμα μου και ήχησε στα αυτιά μου. Καθόμουν και αναρωτιόμουν γιατί οι άνθρωποι είναι μόνοι, δυστυχισμένοι, για ποιο λόγο δεν τα αφήνουν όλα πίσω τους και να κάνουν μια νέα αρχή, να γνωρίσουν τον κόσμο. Πράγματι, γιατί ο άνθρωπος χάνει την πίστη του σε κάτι, τι είναι αυτό που τον κάνει να προβληματίζεται, να απομακρύνεται. Φοβάται; θα μπορέσει ποτέ του να είναι ευτυχισμένος, σε μια εξορία που μόνος του έχει δημιουργήσει;
ΠΡΩΤΗ ΠΡΑΞΗ-ΣΚΕΨΗ -> ΜΟΝΑΞΙΑ κ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ : Αλήθεια οι άνθρωποι γεννιούνται μόνοι; Περιτριγυρίζονται από πρόσωπα που δεν τα γνωρίζουν και κάποιοι δεν τα μαθαίνουν ποτέ. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που είναι πάντα εκεί για αυτούς όμως εκείνοι δεν τους βλέπουν. Τελικά είναι όντως τυφλά τα μάτια τους ή μήπως εκείνοι βάζουν πάνω τους μαντίλια για να τα κρύψουν. Τους κυριεύει ο φόβος, ο άνθρωπος.
Τα σώματα ακουμπούν ενώ οι ψυχές όχι. Γιατί καλύπτεσαι; Γιατί κρύβεσαι; Δυστυχείς σε βλέπω, σε κοιτώ.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ-ΣΚΕΨΗ -> ΕΠΑΦΗ : Στέκονται. Σκέφτονται. Τι τους έφερε εδώ; Τα ακίνητα χέρια τους κουνιούνται επιτέλους μετά από καιρό και όχι για να δείξουν κάτι αλλά για να το ακουμπήσουν. Οι κινήσεις αργές, σταθερές μην κάνουν κάποιο λάθος, κάποιο κακό και χαλάσουν το αριστούργημα που εμφανίστηκε στο δρόμο τους. Προσχωρούν σιγανά σχεδόν έχουν ενωθεί. Σταματούν. Γιατί; Μήπως δεν είναι αυτό που θέλουν; Τόσο καιρό στην μοναξιά, στην απομόνωση κλεισμένοι, μόνοι και μαύροι. Μπορούν να αγγίξουν άραγε τώρα το άσπρο. Παλεύουν. Μάχονται. Τους βλέπω.
Στο χάος, σε αυτό που επικρατεί, κάποιοι σταματούν και κοιτάζονται. Τα χέρια του ενός αρχίζουν να παίρνουν χρώμα. Τα ακροδάχτυλα τους ακουμπούν. Το σώμα τους ακολουθεί. Χορεύουν. Μόνοι μέσα στην απελπισία, η ελπίδα. Η πραγματική επαφή. Οι τολμηρές ψυχές έτσι τις αποκάλεσα. Η χαοτική αντίληψη έγινε αφορμή της ένωσης. Η έλλειψη του αγγίγματος τους. Το είχαν ανάγκη και οι δυο τους. Όλοι τους. Όμως αυτοί αργούν να καταλάβουν. Άραγε η μουσική τους να μπόρεσε να σώσει τους υπόλοιπους; Οι κινήσεις τους γρήγορες πλέον. Τρέχουν μαζί. Μα γιατί; Μεταδίδουν αυτό που νιώθουν στους ταλαιπωρημένους. Άφωνο τραγούδι ψέλνουν. Βλέμμα, σώμα, μυαλό έχουν ενωθεί και δεν αφήνουν το ένα το άλλο. Σε παρασέρνουν. Όλους μας.»

ΚΕΙΜΕΝΟ: Νεφέλη Καπετάνιου
ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΕΣ: Κωνσταντίνα Μαντζίκα
Χορεύουν τα τμήματα σύγχρονου χορού της Σχολής «Χορόπραξις»